کمک!!!

داره می اد آروم آروم

میدونم یه شب از راه می رسه...

یه شب بی صدا...من و به آغوش می کشه و می بره اون بالاها!!!

خیلی ازت دلخورم! حالا دیگه شبونه،سرزده و بی خبر می آی؟ فکر دل بی قرار منو نکردی که صبح پا می شم و فقط رد پات رو تو حیاط می بینم؟ شاید فکر می کنی فراموشت کردم که باهام قهر کردی ولی خدائی که اون بالاس شاهده قد یه آسمون دلتنگتم...بازم بیا ولی بی خبر نرو

پ.ن: با سیاوش قمیشی آشتی کردم! یه جشن کوچولوی خودمونی داشتیم قول دادیم بی نقاب با هم حرف بزنیم و پرسه های شبونه تو کوچه پس کوچه های عاشقی رو فراموش نکنیم

به همین راحتی

نمي بخشم ات نه بخاطر دلي كه روزهاست از دلتنگي جان مي دهد. نمي بخشم ات نه بخاطر اينكه رهايم كردي و رفتي.

نمي بخشم ات بخاطر همه ي آنچه را كه با بي صاحب كردن دلم باعث شدي مثل سرب داغ فرو دهم.

نمي بخشم ات بخاطر اينكه كمي مانده به پايان آن سفر طولاني چنان رهايم كردي كه هيچ هم سفري اين چنين همراهش را در سياهي و ظلمت ناكجا آباد رها نمي كرد.

نمي بخشم ات بخاطر اينكه ساده از من گذشتي از كسي كه از تو هرگز ساده نگذشت.

نمي بخشم ات بخاطر اينكه ترس را اولين بار بعد از رفتنت به من فهماندي چه هولناك بود و هست!

نمي بخشم ات، تو شمه اي از بهشت بر من نماياندي و كليد و بهشت را با خود بردي و مرا در برزخي رها كردي كه در بلا تكليفي اش حيرانم.

نمي بخشم ات بخاطر اينكه در ظلمت آن شب لعنتي خنده و اميد و آرزوهايم را به جهنم فرستادي.

نمي بخشم ات بخاطر اينكه رفتنت سرمايي را درونم دميد كه شعله ي فروزان هيچ آتشي قطره اي از يخ اش را ذوب نمي كند.

نمي بخشم ات، تو دوست داشتنم ،تمام احساسم را ساده و كوچك پنداشتي .صداي قلبم كه ضجه مي زد شنيدي، گريه سر دادي كه صداي قلبم را كه التماست مي كرد نشنوي.

نمي بخشم ات بخاطر اينكه به شعورم در شناختن ات توهين كردي.

نمي بخشم ات چون مرا معتاد بودن ات كرده بودي.

امروز و حالا دلم از تمام حرفهاي زيبا نماي، بد سيرت بهم مي خورد. از اين بدسگالي كه براي عشقم رقم زدي بي زارم. از خودم از تو بيزارم. از صداي خودم، از صداي تو در گوشم بيزارم. از نگاهم يخ زده ام كه به دنبال چشمان بي روحت دودو مي زند. از دستانم كه روزي فكر مي كردم كه ديگر هرگز فاصله انگشتانش خالي نخواهد ماند از دستان تو كه دستانم را واحد كرده بود.

چه پاداش گران بهايي در ازاي همه ي عمر عشقم پيشكش ام كردي، دست دلت درد نكند...

خدایا چه جور بگذرم...فقط واگذارشون می کنم به خودت  خودت جوابشونو بده

شاید

آسمان نزدیک باشد

که هنوز دختری

به آسانی لبخند می زند

و رویاهایش را آبی می خواند

من نمی توانم

جای تاریک ستاره ها را نادیده بگیرم

به گمانم

تو آن سوی ایهام خنده ها ایستاده ای

و برای بی قراری من دست تکان می دهی

هم خودمو گم کردم هم رها

کمک می خوام...

امروز اومدم برای خداحافظی...

راستش دیگه آپ کردن راز نیاز برام بی هدف شده ، دیگه کاملا مایوس شدم ، راز نیاز من هیچ وقت کشف نمی شه بارها یه نسیمی از اون رو  تو زندگیم احساس کردم ولی بعد ناپدید شده...

دیگه با ذوق و شوق آپ نمی کنم با ذوق و  شوق کامنت ها رو نمیخونم... دارم تو یه دریایی شنا میکنم که منو دورم کرده از هر اونچه که می خواستم و کم کم داره من رو غرق خودش می کنه ، راز نیاز هیچ وقت بسته نمیشه در اون به روی همه شما بازه ، چون هنوز به این چند جمله ایمان دارم...

یه نفر...

یه جایی...

تمام رویاهاش لبخند توست

و زمانی که به تو فکر میکنه ، احساس می کنه که زندگی واقعا با ارزشه

پس هر گاه احساس تنهایی کردی این حقیقت رو به خاطر داشته باش

یه نفر... یه جایی... در حال فکر کردن به توست.

منم هنوز امید دارم که این راز رو کشف کنم.

پس شروع می کنیم

ناگهان چقدر زود دیر می شود... این جمله رو تو این چند روز گذشته زیاد شنیدم ، اصلا یعنی چی ؟! بعضی جاها واقعا پر معناست ولی بعضی جاها هم به نظر من البته! اگه قراره دیر بشه هر چی زودتر بهتر

هميشه اين گونه بوده است . کسي را که خيلي دوست داري زود از دست مي دهي .پيش از انکه خوب نگاهش کني . مثل پرنده اي زيبا بال مي گيرد و دور مي شود .فکر مي کردي مي تواني تا آخرين روزي که زمين به دور خود مي چرخد وخورشيد از پشت کوهها سرک مي کشد در کنارش باشي . هنوز بعضي از حرفهايت را به او نگفته بودي . هنوز همه لبخندهاي خود را به او نشان نداده بودي .
هميشه اين گونه بوده است .کسي که از ديدنش سير نشده اي زود از دنياي تو مي رود.وقتي به خودت مي آيي که حتي ردي از او در خيابان نيست.فکر مي کردي مي تواني با او به همه ي باغ ها سر بزني و خورده هاي نان را به مرغابي هاي تنها بدهي هنوز روزهاي زيادي بايد با او به تماشاي موجها مي رفتي . هنوز ساعتهاي صميمانه اي بايد با او اشک مي ريختي .
هميشه اين گونه بوده است .وقتي دورو برت پر است از نيلوفر هاي پرپر خواب هاي بي رويا و آينه هاي بي قاب وقتي از هر روزي بيشتر به اونياز داري . ناباورانه او را در کنارت نمي بيني فکر مي کردي دست در دست او خنده کنان به آنسوي نرده هاي آسمان خواهي رفت و دامنت را از بوسه و نور پر خواهي کرد .هنوز پيراهن خوشبختي را کاملا بر تن نکرده بودي. هنوز ترانه هاي عاشقي را تا آخر با او نخوانده بودي .
هميشه اين گونه بوده است . او که مي رود او که براي هميشه مي رود آنقدر تنها مي شوي که نام روزها را فراموش مي کني از عقربه هاي ساعت مي گريزي و هيچ فرشته اي به خوابت نمي آيد . احساس مي کني به دره اي تهي از باران و درخت سقوط کرده اي . احساس مي کني کلمات لال شده اند پلکها فرو ريخته اند کفشها پاره شده اند دستها يخ کرده اند و پروانه ها سوخته اند

تا مرگ فاصله ای نیست، خداحافظ...ولی باز هم باید زیست!!!

میدونم برات عجیبه این همه اصرار و خواهش

این همه خواستن دستات بدون حتی نوازش

میدونم که خنده داره واسه تو گریه  دردم

میگذری از من و میری اما باز من بر میگردم

میدونم برات عجیبه من  با اون همه غرورم

پیش همه بدی ها چه جوری بازم صبورم

میدونم واست سواله که چرا پیشت حقیرم

دور میشی منو نبینی باز سراغتو می گیریم

میدونی چرا همیشه من بدهکار تو میشم

وقتی نیستی هم یه جوری با خیالت راضی میشم

میدونی واسه چی از تو بد میبینم و میخندم